Uit eten en drinken in Venetië? Keuze genoeg, maar waar strijk je neer?! Na ons interview in mei met de Spaanse regisseur Isabel Coixet over haar Italiaanse film Tre Ciotole, deelde ze met ons haar passie voor de gastronomie. Wat ze ook deelde was haar ervaring met restaurants en bars in Venetië. Haar verhaal met interessante tips lees je hier.
Door: Isabel Coixet
Uit eten gaan in Venetië heb ik altijd een lastige opgave gevonden. Het voelt alsof het echt goede eten zich op een verborgen plek bevindt, alleen bereikbaar voor een select gezelschap dat het geheim kent. Je kunt een fortuin uitgeven in luxueuze restaurants met schitterende uitzichten, bediend door obers in smetteloze jasjes en vlinderdassen, en toch eindigen met een treurige venkelcarpaccio, afgewerkt met middelmatige fabrieksmatige Parmaham en brood waar we het maar beter helemaal niet over kunnen hebben.
Zelfs restaurants die door echte Venetianen worden aanbevolen, lijken op het beslissende moment de gerechten van het toeristenmenu te serveren, terwijl de specialiteiten die voor de lokale gasten zijn bedoeld buiten beeld blijven.
Harry’s Bar

Er zijn restaurants die meer zijn dan alleen een restaurant. Harry’s Bar is daarvan het bekendste voorbeeld. Ik ben er de afgelopen twintig jaar zeker twintig keer geweest, en elke keer lijkt de kwaliteit van de carpaccio weer iets verder achteruit te zijn gegaan.
Maar eerlijk gezegd ga je niet naar Harry’s Bar om uitzonderlijk te eten. Je komt er om de sfeer van Hemingway, Maria Callas, Picasso, Chaplin en Truman Capote op te snuiven. Om de romantische en melancholieke scènes uit Hemingways laatste roman Across the River and Into the Trees opnieuw te beleven, waarin de gravin zich lijkt over te geven aan een man van wie ze weet dat hij stervende is. Je drinkt er misschien wel de kleinste Bellini ter wereld, betaalt zonder met je ogen te knipperen de rekening en stapt weer naar buiten met het gevoel dat je even hebt rondgelopen in een elegantere, glorieuzere tijd. Alleen dat is al een goede reden om je salaris bij Harry’s Bar uit te geven.
Osteria Ca’ d’Oro
Een adres in Cannaregio dat me nooit teleurstelt, is Osteria Ca’ d’Oro, ook bekend als Osteria alla Vedova. De gehaktballetjes zijn er terecht beroemd en verdwijnen vrijwel meteen zodra ze op de toonbank verschijnen. De bediening doet vaak alsof ze je niet ziet, maar houd vol, glimlach vriendelijk en trek je niets aan van hun koele houding. Die gehaktballetjes zijn het absoluut waard.
Al Timon
Liefhebbers van gezouten kabeljauw – ik behoor zelf niet tot die groep – moeten naar Al Timon, aan het San Girolamo-kanaal. De osteria staat bekend om haar uitstekende baccalà mantecato, een romige bereiding van gezouten kabeljauw die doet denken aan brandade (red. brandade van kabeljauw is een smeuïge puree van kabeljauw, olijfolie en knoflook). Daarnaast serveren ze een mooie selectie cicchetti – de Venetiaanse variant van tapas – en uitstekende regionale wijnen.
Trattoria alla Rivetta

Trattoria alla Rivetta heeft als groot voordeel dat het enigszins verscholen ligt, bijna op souterrainniveau, en vooral door Italianen wordt bezocht. Als ik het begrip trattoria in één beeld zou moeten samenvatten, dan is dit het. Houten wanden met kitscherige zeegezichten, een keuken waar de georganiseerde chaos regeert en oudere obers die in razend tempo praten. Juist het totale gebrek aan pretentie maakt deze plek zo aantrekkelijk. En natuurlijk de uitzonderlijk verse primi van vis, de klassieke sarde in saor en de heerlijke spaghetti al nero di seppia met inktvisinkt.
Enoteca San Marco
Een restaurant dat me ook nooit teleurstelde, is Enoteca San Marco. Elke keer als ik terugkom, hoop ik dat de verleiding van de gemakkelijke inkomsten dankzij de toplocatie, op een steenworp van het San Marcoplein, nog niet heeft toegeslagen. Gelukkig is dat niet het geval. De bediening is attent, de sommelier weet precies waar hij het over heeft en je eet er verrassend goed voor redelijke prijzen – al moet daar eerlijkheidshalve aan worden toegevoegd: redelijk naar Venetiaanse maatstaven. Alles wordt geserveerd met een subtiele dosis verfijning. Dit is de plek waar je naartoe gaat als je even genoeg hebt van pasta en sarde in saor.
Spritz

Ik moet bekennen dat de wijnen uit de Veneto niet direct mijn grote liefde zijn. Dat maak ik echter ruimschoots goed met mijn voorliefde voor de Aperol Spritz. De formule – drie delen prosecco, twee delen Aperol en één deel bruiswater – heeft iets onweerstaanbaars. De feloranje kleur, het licht bittere aroma en de aangename roes voeren je vanzelf mee naar een namiddag op een terras aan het Canal Grande, terwijl op de achtergrond de muziek van Anonimo Veneziano lijkt te klinken.
Het grote voordeel van een Aperol Spritz drinken op het balkon van je eigen appartement is bovendien dat je in elk geval niet hoeft te luisteren naar luidruchtige Amerikaanse toeristen die elkaar schreeuwend proberen uit te leggen waarom ze in Venetië geen McDonald’s kunnen vinden.

Isabel Coixet over haar film Tre Ciotele
Uit eten en drinken in Venetië






