Joëlle Renders leven in Italië

Hoe is het met Joëlle Renders vroegen we ons af. Il Giornale lezers van het eerste uur kennen haar mooie verhalen hoe ze naar Italië trok met de liefde van haar leven, een gezin stichtte en probeerde een Italiaans leven op te bouwen. Ze laat gelukkig weer even van zich horen.

Door: Joëlle Renders

De tijd vliegt, ook in Italië! Want al heb ik het zelf niet echt in de gaten, de jaren gaan voorbij, en snel ook! Maar het gaat ons goed! Er is de afgelopen jaren veel gebeurd, al lijkt de tijd soms stil te staan. Ons vierde kindje wordt van het zomer alweer drie! Sinds de jongste spruit in ons leven is gekomen ben ik vooral met haar bezig geweest en dat is prachtig, maar ook de andere kinderen en mijn man verdienen aandacht! En dan wil ik ook graag tijd hebben voor andere mensen en ons land en de olijfolieverkoop, om andere activiteiten voor het gemak maar even helemaal achterwege te laten! Langzamerhand kan ik weer andere dingen oppakken.

Nu ik dit aan het schrijven ben zit José lekker met haar vriendinnetjes (en de moeders) bij ons op het land te spelen, wat een weelde! We maken steeds meer gebruik van ons stuk land bij het kerkje, vaak gaan we er heen met de geiten, tot groter vreugde van de kleine kinderen die iedere week met mooi weer bij ons op het land komen. Zo kunnen die kleintjes aan elkaar wennen, en kunnen we allemaal genieten van het mooie buitenleven. Zelfs nu in de winter kunnen we er vaak tussen de middag eten in het zonnetje.

Naar school

Vanaf september is José ingeschreven op de kleuterschool, dus langzaamaan wordt ook zij steeds meer op zichzelf staand. Hier in Italië gaan de kinderen vanaf drie jaar naar school, soms mogen de kinderen zelfs iets eerder starten, afhankelijk van wanneer ze geboren zijn. De schoolplicht start pas met zes jaar, wanneer ze naar de eerste klas (in Nederland groep 3) gaan. Persoonlijk vind ik dat heel prettig, want dan kunnen kinderen rustig wennen aan school. Bovendien is het zo heerlijk om ze mee te nemen naar het land! Daar is van alles te ontdekken.

Het land op!

Nu is het de tijd om te snoeien en vuren te stoken, en daar doen de kinderen graag aan mee. Jong geleerd is oud gedaan! Onze oudste (inmiddels alweer 14) werkt al echt mee, hout zagen met de motorzaag, stoken, maaien met de bosmaaier, ze kan het allemaal! Voor Willem (10 jaar), Estelle (8 jaar) en José (2,5 jaar) is het meer spel: takken schouwen, met rokerige stokken zwaaien, op zoek gaan naar wilde asperges, op de netten springen, in bomen klimmen en een hut bouwen of met een hakmes het onkruid hakken, op het land gebeurt dat allemaal!

Maar naast het woeste leven is er ook het ‘gewoon’ naar school gaan. Gelukkig doen de kinderen het uitermate goed op school. Dat hebben ze aan zichzelf te danken, want ze hebben het niveau van mijn Italiaans echt al overstegen… En al loopt Willem het liefst in z’n werkkleding rond, toch staat het hem erg goed als hij voor een belangrijke gelegenheid strak in het pak tevoorschijn komt, want voor de eerste communie wordt dat hier wel verwacht: in vol ornaat!

Helpen met olijven plukken

We maken nog steeds olijfolie, met passie en zonder gif. Wel zijn de wetgevingen steeds meer aangesterkt, we kunnen bijvoorbeeld niet meer zelf bottelen, dus laten we dat bij de molen doen. Ook is daar het grootste deel van onze opslag. Maar uiteraard is en blijft het onze eigen productie, de olijven van ons eigen land, door ons geoogst!

Onze dromen blijven, ze nastreven is niet altijd even makkelijk, want het gezin vraagt nu eenmaal terecht veel aandacht, en ik heb uiteraard nooit genoeg aandacht, tijd en energie om wat ik zou wensen uit te voeren. Dat zal voor veel mensen heel herkenbaar zijn. Maar het is heel mooi om te merken dat we met meerdere mensen op ons fijne stekkie hier samen kunnen zijn! Dat wens ik een ieder toe, op een mooie plek met lieve mensen het te leven slijten.

Mocht je geïnteresseerd zijn om langs te komen, of te helpen bij ons? Stuur even een mailtje! joelle.renders@gmail.com

De eigen olijlolie van Joelle

Meer verhalen van Joëlle.

Lees alle verhalen van Joëlle over haar leven in Italië via deze link.

Reageer

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd Required fields are marked *

*