Category Archives: Lezersverhalen

Bussana Vecchia, het dorp dat niet bestaat

Bussana Vecchia Ligurie Italië

Door: Fiorella van Wel

In 1050 heeft de graaf van Ventimiglia boven op een rotsheuvel een kasteel laten bouwen. En wat ben ik deze man hier dankbaar voor! Dit was namelijk het begin van het dorp Bussana Vecchia, het dorp waar ik mijn hart aan heb verpand en mijn liefde voor Italië geboren is. Idyllisch gelegen aan de Bloemenrivièra op de 1e heuvel vanaf zee, op enkele kilometers van San Remo en Imperia. Er heerst een magische sfeer die vele bezoekers betovert. De romantische steegjes, prachtige uitzichten over de zonovergoten zee… Het valt niet te omschrijven, je moet er gewoon geweest zijn om dit te begrijpen. Niet voor niets dat we in dit dorp getrouwd zijn. Ik kan me geen romantischer plek bedenken!

Op 23 februari 1887 werd Bussana getroffen door een aardbeving.

Op 23 februari 1887 werd Bussana getroffen door een aardbeving.

De aardbeving

Maar Bussana kent ook een ander verhaal. Op 23 februari 1887 werd Bussana getroffen door een aardbeving. Het was op een aswoensdag, en vele bewoners bevonden zich in de kerk. Het dak van de kerk stortte in, het dorp werd vernield. Vele bewoners vonden de dood.

In plaats van het dorp weer op te bouwen besloten de overlevenden om dit verdoemde dorp te verlaten. een paar kilometer verder, halverwege de heuvel, werd een nieuw dorp gebouwd, ‘Bussana Nuova’. Het oude Bussana, ‘Bussana Vecchia’, werd bijna een eeuw aan haar lot overgelaten en werd een spookstad. De straten lagen vol puin, huizen stortten steeds verder in en het dorp raakte uiteindelijk overwoekerd in de jaren 50.

In de ban van de olijf

In de ban van de olijf

Door: Joëlle Renders

Ik raak steeds meer in de ban van dat kleine, ongelofelijk eigenzinnige mediterrane vruchtje: de olijf. Het is onvoorstelbaar hoe die het iedere keer weer klaarspeelt om anders te zijn. De smaak van olijfolie is nooit identiek. Iedere keer als je oogst, al is het op hetzelfde plekje: altijd zijn er nuanceverschillen in de olie. Juist om die verschillen steeds beter te leren kennen en erkennen, ben ik bezig met de opleiding tot olijfolieproever; ‘assaggiatore’. Een vak apart.

Het best kun je olijfolie op je nuchtere maag proeven, zo tussen negen en elf uur ‘s ochtends. Vooral koffie van te voren is uit den boze. Vaak worden er bij een proeverij maximaal vijf oliën achter elkaar geproefd. Als er meer oliën worden getest, wordt de mond

Najaar in Italië: een andere belevenis

In de herfst naar Volterra Toscane

Door Regina van Pelt

In oktober zijn wij afgereisd naar Montecatini (Val di Cecina,Toscane), om bij een Nederlandse familie voor het derde jaar op een rij de olijvenpluk te gaan doen. Ik neem u in dit verslag mee en probeer u de beleving mee te laten maken van een geheel ander seizoen in Italië.

Herfst in Toscane

Als we op 18 oktober aankomen oogt de natuur schitterend, vol warme kleuren: geel, bruin en rood. Je merkt dat het landschap in het teken staat van alles wat de natuur te bieden heeft: de druivenoogst is net gedaan, de olijvenoogst staat voor de deur, het laatste fruit hangt aan de bomen. De jachtdagen zijn ingepland, de zoektocht naar truffels ook, de streek rondom Volterra biedt nu een rijkdom aan wijn, olie, paddenstoelen, kastanjes, truffels en wild.

Olijven

 Uit-100-kg-olijven-wordt-bij-benadering-15-liter-geperst

Uit 100kg olijven wordt bij benadering 15 liter geperst.

De olijven gaan voor eind december van de bomen. Het stuk particulier terrein waar wij plukken bij Montecatini heeft ca. 80 bomen met groene, zwarte en beide kleuren olijven. De groene zijn onrijp, de zwarte rijp en zachter. Je kunt ze echter niet zo rechtstreeks eten, daar gaat een proces aan vooraf om ze eerst 24 uur in een loogoplossing te leggen.

Een olijf bestaat gemiddeld voor 70% uit water. Afhankelijk van het ras, de bodemgesteldheid en de weersomstandigheden kan een rijpe (zwarte) olijf 15 tot 35% olie bevatten. Verder bevatten olijven koolhydraten, eiwitten, voedingsvezels, vitamine E en mineralen zoals calcium, fosfor, ijzer, natrium en kalium. Een goede oogst in afhankelijk van

Nieuwe vrienden in Calabrië

Nieuwe vriendin in Calabrie reisverslag

DoorWilco van Dijen

Het is een uur of één en we hebben zin in een lichte lunch. In Calabrië betekent dit voor ons een terrasje, een eenvoudige salade en twee bordjes om te delen.

Na het bekijken van Stilo met zijn eeuwenoude byzantijnse kerk zijn we beland in Monesterace maar de kleine straatjes zijn leeg, er is niets te vinden. Van twaalf tot vijf is hier alles dicht. Vanaf een balkon spreekt ons een dame aan. Zoals je dat wel uit Italiaanse films kent, stijlvol, zilvergrijze haren tot op de schouders, een tikje mysterieus, alsof ze hier niet hoort. Een klein windje waait door de lichte gordijnen achter haar. Chiara is uit het noorden, uit Florence, ze is hier voor de zomer. Ze geniet net als wij van het verstilde leven in het zuiden. Er is direct een klik. Zo worden we uitgenodigd voor het feest in Monesterace die avond daarop. “Kom op tijd”, roept ze nog. “Ik laat je dan ook het dorp zien”,  en ze verdwijnt door de openslaande deuren.

De Italiaanse werkbij

Italiaanse driewielers ape

Iedereen die wel eens in Italië is geweest kent de Ape (spreek uit als apéé). Het schattige autootje met drie wielen. Dit Italiaanse icoon wordt dit jaar 65 maar gaat nog lang niet met pensioen. Het veelzijdige wagentje is nog steeds populair, ook in Nederland. ABN-AMRO verlootte september 2012 zelfs een paar spiksplinternieuwe modellen onder de studenten die een rekening van het bedrijf openden.

ABN AMRO overhandigt de gelukkige studenten hun Ape

ABN AMRO overhandigt de gelukkige studenten hun Ape

Antoinette Schotman woont al even in de Italiaanse regio De Marken en kijkt nog steeds geamuseerd hoe jong en oud van de ‘werkbij’ houden. Ze schreef de volgende ‘ode aan de Ape’ die al eerder in onze gedrukte krant verscheen.

 

 

Door: Antoinette Schotman

“Zie ik het goed ?… Ja ik zie het goed” Twee hoog bejaarde oudjes naast elkaar in een Ape. Man met hoed op achter het stuur en een mooi gekapte signora ernaast. Het is zondagochtend in het dorpje Barbara in Le Marche wanneer deze hoogbejaarden uitstappen op weg naar de zondagmis. Nu na enkele jaren zijn deze mooie taferelen voor ons minder hilarisch maar de Ape blijft ons boeien.

Het kleine werkautootje op drie wielen Ape (wat werkbij betekent) is na de oorlog geïntroduceerd met het idee een eenvoudig en goedkoop hulpmiddel voor bij het werk te ontwikkelen. In dat idee is men zeer goed geslaagd naar onze mening. De Ape is hier in le Marche een vast onderdeel van het straatbeeld. Meerdere malen per dag zwoegt een pruttelende Ape de heuvels op volgeladen met brandhout, wijn, groenten, huisraad etc.

Italiaanse bejaarden in hun Ape

Italiaanse bejaarden in hun Ape

Wanneer de Ape op bochtige smalle straatjes voor ons rijdt, bestuderen we iedere keer geamuseerd wat er allemaal in de laadbak gaat. De handige werkbij kan overal komen en dus ook overal stoppen. Mocht een smal straatje in een van de Italiaanse dorpjes geblokkeerd zijn dat is het van de tien keer negen keer het gevolg van

Italiaanse verjaardagstraditie: gezamenlijk feest met leeftijdsgenoten

Verjaardag Italie pranzo

Stel je bereikt een leeftijd die de moeite waard is om echt te vieren. In Italië is het dan in veel kleinere plaatsen gebruik om dat te vieren met je leeftijdsgenoten. La festa dei coscritti wordt het genoemd.

Susanne Uhl en Pieter Vening wonen al jaren in Italië en wisten niet precies wat ze aan moesten met de kaart die ze zes jaar geleden kregen. Pieter kreeg een mooie uitnodiging om op een verjaardagsfeest te komen. Dat leek een goed idee, nog maar net in Italië. Zo konden de eerste vrienden gemaakt worden. Het was alleen niet duidelijk wie er precies jarig was, de namen onder de uitnodiging waren onbekend.

Pas op de dag zelf ontdekten ze hoe deze Italiaanse traditie werkte en pas geleden was Susanne zelf het feestvarken, op haar 60-ste verjaardag, zo schrijft ze Il Giornale.

Wijnreis naar de Eolische eilanden voor de Malvasia delle Lipari

Wijnreis naar Salina

Door: Josje van Oostrom

Een boottocht van ruim 3,5 uur over een onstuimige zee moest ik trotseren om op Lipari te kunnen komen. Doel: de Eolische eilanden en dan met name Salina. De hoofdreden: Malvasia delle Lipari, een prachtige dessertwijn met een ietwat verwarrende naam want de wijn komt niet alleen van Lipari maar hoofdzakelijk van het eiland Salina. De wijn zou dan ook beter Malvasia delle Isole Eolie kunnen heten.
Daarnaast worden er ook nog wat rode en witte wijnen geproduceerd en staan de eilanden vooral bekend vanwege de vulkanische oorsprong ervan, waarbij Stromboli nog een actief werkzame vulkaan heeft. Ook worden er op Salina en Lipari kappertjes geproduceerd, wat op Salina zelfs een Slowfood presidium is.

Malvasia druiven drogen in de zon

Malvasia druiven drogen in de zon

Salvatore d’Amico
De route per boot naar Salina gaat via Lipari en daar kwam ik vast te zitten. De volgende ochtend hoosde het dusdanig dat er geen verkeer meer mogelijk was. Mijn kennismaking met Lipari was dus niet optimaal te noemen; die met Salina des te meer: dezelfde middag nog op mijn eigen balkon met uitzicht op zowel Lipari als de Etna, in hemdje in de zon, heerlijk, even bijkomen van alle reisstress. Even later werd ik opgehaald door Salvatore d’Amico, eigenaar van het gelijknamige biologische wijndomein in het even verderop gelegen dorpje Leni.

Uiteraard liet hij mij al zijn wijnen proeven, waaronder enkele witte – vulkanisch, ziltige, sappige wijn (op basis van Malvasia en onbekende witte rassen Rucignola e Minnilottina ) en rode wijnen. Topstuk was uiteraard zijn Malvasia die behoorlijk wat

Il Giornale redactrice Joelle Renders op 8 december in Nederland

Joelle in Nederland

Joëlle Renders beschrijft al meer dan anderhalf jaar op sfeervolle wijze haar leven in Italië in Il Giornale. Hard werken maar ook genieten van de niet persé financiële rijkdom die het land en het leven te bieden heeft. Het gezin Renders maakt ook eigen olijfolie van de bomen op het land. Komende zaterdag 8 december kunt u de kakelverse en pure olie zelf komen proeven. Dan is Joëlle in Nederland om bij bakkerij Driekant in Zutphen alles te laten zien en horen over hun bedrijf. Maar natuurlijk staat het proeven van de ambachtelijk gemaakte olijfolie centraal.

In de komende (gedrukte) editie van Il Giornale vertelt Joëlle over haar opleiding tot olijfolieproever; ‘assaggiatore’.
Lees hier de complete serie artikelen over het echte leven in Italië.

Olijfolie van Joelle RendersZaterdag 8 december 2012
Driekant Ambachtscentrum
10.00 uur tot 15.00 uur
Lange Hofstraat 23-25
7201 HT Zutphen
olijfolie, wijn, brood en kerstbanket

Joëlle Renders in Dolcedo deel 5: Toeristen in eigen dorp

Toeristen in eigen dorp

Het is een zomer geweest met onverwachte ontmoetingen. Ik was net terug van het Italië Evenement, toen ik aangenaam werd verrast. Geheel gewoon was ik met Willem en Estelle op het speelplaatsje van Dolcedo. Vaak wachten we daar tot het tijd is om Minne van school te halen. Daar op het pleintje speelde ook een ander kindje. Dat gebeurd wel vaker. Maar dit kindje was Nederlands, en dat is al vrij ongewoon. Nog ongewoner werd het, toen bleek, nadat we aan de praat raakten, dat deze toevallige toeristen helemaal niet zo toevallig naar Dolcedo waren gekomen!

Joëlle met man en kinderen

De vader van dat Nederlandse kindje vroeg mij: “maar ben jij dan niet diegene die die stukjes schrijft in il Giornale?” ja, dat ben ik! En het was vooral leuk om te horen dat ze nou juist naar Dolcedo waren gekomen, vanwege die stukjes! Een leuke, toevallige ontmoeting, vooral bijzonder omdat het zo volkomen onverwacht was. Weliswaar aangekondigd, maar niet minder verrassend, was het bezoek vorige week. Levensgenieters, zoals ze zichzelf introduceerden, hadden onze olijfolie in een restaurant geproefd en waren zo enthousiast, dat ze graag eens wilde zien waar die olie dan toch vandaan komt. Dat kan! Dus in de zonovergoten late ochtenduren liet ik onze olijfgaarden zien.

Grappig is wel dat lopend over het land altijd weer de ‘oude gewoonten’ met olijfolie naar boven komen. Gelukkig weten steeds meer mensen dat olijfolie weliswaar goed is tegen verstoppingen, maar dat je er geen buikloop van krijgt. Ook Guido, die al ruim twintig jaar

Hoe zoet is La Dolce Vita werkelijk?

Het echte leven in Italie

Berichten op deze site over emigreren naar Italië en het waarmaken van de Italiaanse droom zijn enorm populair. De romantiek van het gewone leven in Italië wordt echter vaak overschat. Keihard werken is meestal het devies en de crisis, die in Italië nog veel harder toeslaat dan in Nederland, maakt het niet makkelijker.

Joëlle Renders, die acht jaar geleden, net afgestudeerd, met haar man naar Italië verhuisde schrijft boeiend hoe ze haar leven heeft opgebouwd (lees hier de verhalen van Joëlle).
Het artikel over Arthur en Marijke, die binnenkort hopen te vertrekken om een Bed and Breakfast in De Marken te beginnen, zorgde op het Italiëforum voor realistische reacties van Nederlanders die al in Italië wonen. Een korte bloemlezing om misschien ook uw beeld een beetje bij te stellen.

Joep en Antoinette Casa Fontana de Marken

Joep en Antoinette van Casa Fontana de Marken slaagden er in hun droom waar te maken, www.casafontana.com

Klaas schrijft: “Leuk artikel in Il Giornale en veel succes, maar jullie zijn het wel erg ‘zat’: ‘zat’ om voor een baas en ‘zat’ van Nederland. Hoop niet dat je het in Italie ook niet snel ‘zat’ wordt, want ook hier vliegen de gebraden kippetjes je niet in de mond en al helemaal niet in deze tijd. Het toerisme is teruggelopen door de crisis in Italie. En skiën in de Marken zal je echt niet veel extra bezoekers laten krijgen, daarvoor is het gebied te klein en vooral niet sneeuwzeker genoeg. Er komen daar volgens mij vooral dagjesmensen uit de omgeving als er sneeuw ligt.  De ervaring leert dat je het in de zomermaanden moet verdienen en alle andere maanden zijn verwaarloosbaar”

Sara schrijft: “Ik wens jullie veel succes. Er is al zeer veel geschreven over B&B’s opzetten in Italie en de roze brillen die de toekomstige B&B eigenaren ophebben. Ik vind

Arthur en Marieke emigreren naar Italië

Arthur en Marieke emigreren naar Italië

Veel Nederlanders dromen ervan om naar Italië te emigreren. Sommigen doen het ook echt. Arthur en Marieke van der Schaaf staan op punt om te vertrekken. Alleen nog even het eigen huis verkopen in Veghel want het huis in Italië is al aanbetaald. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar de Italiaanse passie zit waarschijnlijk tot in de fundamenten dus als u interesse heeft dan zijn hier de details. Het levert in ieder geval een gratis weekje vakantie in de Bed and Breakfast van het koppel op, ook als u een koper aanbrengt!

Il Giornale ontving van Arthur en Marieke hun eigen verhaal.


Onze eigen Bed and Breakfast in De Marken

In de zomervakantie van 2010 hebben wij, Arthur en Marieke van der Schaaf, besloten dat wij om t.z.t. zelfs iets in de horeca te gaan doen, daar wij het zat waren om voor een baas te werken. Al gauw was het idee om een Bed and Breakfast te beginnen geboren.En dat deze in ons geliefde Italië zou komen te staan was ook al gelijk duidelijk, daar wij het leven in Nederland ook zat begonnen te raken.

La Spezia viel af

La Spezia viel af

Zoektocht
Dit alles leidde ertoe dat eenmaal terug in Holland een groots research offensief werd opgestart t.a.v.wonen en werken in Italië maar ook waar en waarom naar een bepaalde streek en plaats.Rond de kerst van 2010 hebben we wat potentiële plaatsen in de buurt van La Spezia bezocht. Maar deze vielen om meerdere redenen voor ons af.
We vonden de omgeving zeker mooi maar het had voor onze plannen te weinig te bieden. Vooral de mogelijkheden in de winter vielen  ons erg tegen, waardoor we niet het hele jaar door mensen kunnen trekken.

In begin van 2011 kwam er abrupt een einde aan het familiebedrijf dat Arthur

Palmpasen. Joëlle Renders in Dolcedo deel 4

Palmpasen Ligurie Italie

Het voorjaar is in volle gang; zo’n beetje alle planten en bomen staan in bloei of krijgen nieuwe blaadjes. De o zo grote bladeren van de vijgenboom beginnen nu heel voorzichtig als mini-handjes uit de knoppen te kruipen, een bloesemregen waait langs je gezicht bij het  kleinste vleugje wind en tijdens een flinke wandeling kom je de meest lekkere hapjes tegen.

De tijd van de asperges is eigenlijk alweer voorbij; de wilde, kleine, groene asperges, die op het land tussen de olijfbomen groeien, en dus niet die grote bleke, vette, Hollandse… Maar er is genoeg voor in de plaats gekomen: De blaadjes van de pimpernel, die een  heerlijke notige smaak hebben, zijn volop te vinden. De preitjes – uiteraard ook de wilde variant – die Willem feilloos kan onderscheiden van erba ofwel gras, zijn overheerlijk in een omelet. Ook stopt hij af en toe een soort klavertje (oxalis) in z’n mond om het zurige sapje uit het steeltje op te zuigen; goed tegen de dorst!

Bloesem in de perenboom

Bloesem in de perenboom

Laatst plukte hij de blauwe bloempjes van la borragine. Prompt zei iemand; ‘nee, nee, niet zomaar een bloem opeten!’ Maar Willem weet wel beter: want hier wordt borraxe, zoals het komkommerkruid in het dialect wordt genoemd, wel degelijk gegeten. Zo rauw, door de sla, of in de torta verde (heerlijke hartige taart). Ik blijf me verbazen, hoe zo’n manneke van nog geen drie jaar al zoveel kennis heeft.

Een heel leuk w.c.-tje
Ook wij blijven kennis vergaren want met een oud huis als het onze blijf je voor verrassingen staan. Ons huis had totdat wij er kwamen wonen, enkel een buiten-w.c. Dat closet wilden we graag in ere herstellen, maar daarbij kun je voor onverwachte feiten worden gesteld. Zo troffen we een pozzo nero aan. Eigenlijk een hele oude beerput, waar decennia geleden

Monique viel voor de Comandante

Italiaanse liefde

Door: Carry van Delft

Het was eind jaren zeventig. We gingen, zoals bijna elk jaar (net als vroeger met onze ouders) naar ons geliefde land Italië op vakantie. Ons tweede vaderland. Ditmaal met onze moeder, mijn twee zussen, mijn echtgenoot, en nog enkele andere familieleden. De keus was ditmaal gevallen op het mooie, lieflijke eiland Elba. Het eiland van Napoleon, met bloemen, bergen en een bijna altijd azuurblauwe zee. Deze tip hadden we gekregen van zus Monique, die daar al jaren in Italië werkzaam was binnen een reisorganisatie.

Het gebeurde bijna aan het einde van deze prachtige vakantie. Het noodlot sloeg toe voor mijn echtgenoot. Midden op de markt van Marina di Campo kreeg hij (naar later bleek) blindedarmontsteking en moest acuut worden opgenomen in het ziekenhuis. De helft van de groep was inmiddels naar Nederland terug, Maar de naaste familie wilde vanzelfsprekend bij de zieke blijven om hem te ondersteunen.


[ad#Google Adsense banner 480 x60 voor in post]


Omdat dit zo’n 14 dagen duurde, werden wij beleefd doch dringend verzocht het hotel te verlaten voor de volgende bezoekers. Maar waar moesten wij heen?Alle hotels waren tjokvol. Ten einde raad dan maar naar het politiebureau in Portoferraio om te zien of zij een oplossing voor ons konden regelen. We konden langs bij “Il Comandante van de Vigili Urbani” de heer Rampini. Mijn zus Monique, die vanwege haar werk vloeiend Italiaans sprak deed het woord. En in deze kamer zagen we het gebeuren : vlinders, sterretjes in zijn ogen, vreemde vibes…

Elba. Een eiland om verliefd (op) te worden. De haven van Portoferraio

Elba. Een eiland om verliefd (op) te worden. De haven van Portoferraio

Mijn zus en Il Comandante keken elkaar wel erg lang in de ogen steeds en wat wij verwachtten gebeurde dus ook. Hij stelde voor om ons te helpen aan een oplossing op voorwaarde dat zus Monique met hem die avond zou uitgaan. En zo geschiedde… Het bleef niet bij uitgaan en om een lang verhaal kort te maken : ze trouwden enkele jaren later, kregen twee prachtige kinderen en gingen wonen op dit eiland. Er kwam een einde aan dit sprookje want helaas overleed de echtgenoot op veel te vroege leeftijd, maar zus Monique woont er nog steeds, ging studeren aan de universiteit van Pisa en is op Elba tot op heden nog steeds werkzaam als

Schoenmaker Lemano uit Volterra

tips voor goede schoenen van de italiaanse schoenmaker Lemano

Door: Renée de Haan 

Oude beroepen sterven uit, spreken tot de verbeelding en onthullen een wereld vol passie die nooit ophoudt. Ooit komen ze terug, de glasblazers, schoenmakers, molenaars of klompengutsers. Of niet en dat kunnen we dan met weemoed memoreren. In Toscane loopt de vooruitgang zover achter dat er nog veel handwerkslieden te vinden zijn die het vak van een meester leerden. Omdat ze een bedrijf leiden, gaat het toerisme vaak hun deur voorbij. Maar goed ook, want anders kwamen ze niet aan werken toe. In deze serie belichten we grootheden die ook op andere plaatsen in de wereld te vinden zijn, maar met Toscane in hun rug hebben ze een andere inspiratie, waar het typisch Italiaanse doorheen gloort.

Dit lange artikel is een eenvoudig uit te printen via de link onderaan dit verhaal.

Onlangs bereikte ons het bericht dat Lemano is overleden. 

Schoenmaker Lemano Gennai:

“Die damestas in mijn kop, is een cadeau aan mezelf’”

Zijn tweede huis bestaat uit een hoekje in het vestingstadje Volterra, waar hij tussen de plastic tassen met schoenen, de leesten en lappen leer zijn vak beoefent. Il calzolaio, de schoenmaker, lonkt met zijn 88 jaar nog naar vrouwen die met gebroken hakken de hulp inroepen van wat ze ‘de artiest’ noemen. Boven zijn bril glinsteren de ogen van Lemano Gennai als hij vertelt hoe hij dit vak instapte.

“Acht jaar was ik toen ik wist dat ik schoenmaker wilde worden. Ik kwam bij een meester, Orlando Ottaviano, waar ik alles ging leren. Hij haalde het maximale

Ciao ‘SuperSic’

Motorcoureur Marco Simoncelli

Door: Selwyn Ubels

Velen huilden dagen achtereen. Duizenden lieten berichtjes achter om deze tragedie te kunnen delen. En dat alles om het overlijden van iemand die de meesten persoonlijk niet kenden. Dit is het verhaal van Marco Simoncelli, de Italiaanse motorcoureur die vorig jaar op 24-jarige leeftijd overleed tijdens een race.

Marco Simoncelli was niet alleen een van de meest veelbelovende motorcoureurs in Italië, hij bracht voor velen vreugde en plezier in moeilijke tijden. Zijn grootste successen moesten nog komen, want hij werd in 2008 weliswaar wereldkampioen in de 250cc klasse en veroverde 2 podiumplekken in de MotoGP, duidelijk was wel dat zijn talent en vechtlust hem nog veel verder hadden kunnen brengen. En dat maakt zijn overlijden tijdens de MotoGP race in Maleisië op 23 oktober 2011 zo tragisch. Marco werd slechts 24 jaar…

Marco Simoncelli in actie

Marco Simoncelli in actie

Zijn vader Paolo stond er vrijwel naast toen het gebeurde en wist meteen dat het mis was. Later gaf hij een interview op de Italiaanse televisie, waarin hij de kamer van zijn zoon liet zien; niet bepaald de kamer van een superster, maar die van

Nederland en Italië; de perfecte mix

Natalja en Emilio

Door: Natalja Elings

Moglie e buoi dei paesi tuoi
is een gezegde dat Emilio aanhaalde toen we elkaar voor de eerste keer diep in de ogen keken. Maar een paar jaar geleden begreep ik nog geen woord Italiaans, ik was er zelfs nog nooit geweest! Dus toen hij deze woorden zo ernstig uitsprak,
was mijn antwoord een verliefde glimlach. Nu weet ik dat de uitdrukking zoveel betekent als ‘vind een vrouw uit je eigen dorp’. En inderdaad, een internationale relatie is niet altijd makkelijk. Leuk is het wel.

Emilio en ik hebben elkaar ontmoet op een feestje in Amsterdam nu bijna vier jaar geleden. Het was niet zo vreemd om die avond een Italiaan aan de haak te slaan, er draaide een bekende dj uit Rome dus alle Italianen op dat moment in Amsterdam waren in Club 11. Mijn vriendin en ik waren aangenaam verrast bij binnenkomst. Wat een interessante mannen…

Mijn Italiaanse droom!

Mijn Italiaanse droom

Door: Anniek Bakker

Ik was nog maar 4 jaar toen ik voor het eerst in Italië kwam. Mijn ouders namen mij mee naar Domaso, bij het Comomeer. Toen ik een jaar of 10 was zei ik tegen mijn oma: “Ik ga later bij het Comomeer wonen in een heel groot huis met een heel grote tuin. En dan mag jij komen logeren in het tuinhuisje!”. Inmiddels ben ik 26 jaar en ga ik eindelijk mijn droom waarmaken; mijn Italiaanse droom!

In 2006 heb ik een zomer lang aan het Comomeer gewerkt gevolgd door een half jaar studie aan de universiteit in Milaan (IULM). Aangezien Milaan vrij prijzig is om te leven (helemaal als enthousiaste student), heb ik hier een baantje gezocht waar ik vervolgens ook stage mocht lopen. De zomer erna ben ik weer bij het Comomeer gaan werken en pas op het laatste moment, toen mijn studie al een week begonnen was, ben ik weer naar Nederland gegaan.

Zo, dat was wennen! Opeens moest ik weer afspraken met vrienden plannen (In Italië wordt dit niet gepland) en om half 6 aan tafel om te eten (en ik was 21.00 uur gewend!). Een drama vond ik het en ik nam mijzelf dan ook voor om zo snel mogelijk weer terug te gaan naar Italië.

Domaso aan het Italiaanse Comomeer

Domaso aan het Italiaanse Comomeer

Ik moest alleen nog afstuderen. In plaats van een afstudeerstage vond ik al tijdens mijn studie een baan. Ook woonde ik inmiddels in een appartementje in Groningen Centrum. Ja, ik had mijn leventje in Nederland goed voor elkaar. Ik wisselde nog 2x van baan en ook nog 1x van huis.

In juni 2011 begon het mij te kriebelen. Als ik echt mijn droom wilde waarmaken, moest ik deze knoop nu wel eens gaan doorhakken. Toen ik in augustus 2012 weer voet aan Italiaanse bodem zette en het Comomeer weer zag heb ik deze knoop doorgehakt: Ik ga emigreren!

Zo gezegd, zo gedaan, althans, bijna dan. Volgende week dinsdag vertrek ik definitief naar Domaso. Inmiddels heb ik al vele zaken moeten regelen. Zo woon ik

Liefde voor de traditie. Lezersverhaal van Joëlle vanuit Dolcedo, Ligurië

Lezersverhaal deel 3 Joelle Renders in Dolcedo

Door: Joëlle Renders

Het is ongekend wat een schitterende winter we hebben gehad! Nou ja, het was nauwelijks een winter te noemen, maar schitterend was het wel. Zelfs eind december konden de kinderen nog in het zonnetje en zonder jas op het terras spelen. Het nieuwe jaar hebben we op 1 januari ingeluid met een kopje koffie bij een barretje aan zee. Hoezo winter?!

De kinderen spelen in een winters zonnetje op het dakterras

De kinderen spelen in een winters zonnetje op het dakterras

Op het moment dat ik dit schrijf valt er regen in Dolcedo. Het is de eerste regen van het jaar en die druppels zijn zeer welkom. Gek eigenlijk, dat ik nu blij ben met regen. Dat had ik in Nederland nou nooit… Dat is dus verplicht film kijken met z’n allen op ‘het grote bed’. Nou ja, groot zou ik het niet willen noemen, met dat ronddraaiend grut op een bed van 120 centimeter breed. Maar ach, het mag de pret niet drukken. Het is tenslotte maar voor een dagje. Morgen schijnt de zon!

De maand februari staat in het teken van de allerlaatste olijvenoogst. Daarna is

Slow reizen en genieten in het andere Italië: de Langhe

regio-italie-piemonte-lange-vakantie-b

Lezersverhaal van Karin Stubbé over de streek Langhe in de regio Piemonte. (In de gedrukte versie van Il Giornale publiceerden wij een verkorte versie). Gebruik het icoon onderaan om dit verhaal eenvoudig te printen.

Een weekje er tussen uit, maar geen zin in hordes andere toeristen … Wel de smaak willen proeven van ‘La dolce vita’, maar zonder de verplichting allerlei musea af te moeten sjouwen … De streek Langhe is dan je doel. Ga in september/oktober, wanneer de druivenoogst plaatsvindt, de truffels worden gevonden, de hazelnoten net zijn geoogst, de zon nog lekker warm is en de herfstkleuren het landschap zo mooi maken.

De herfstvakantie dient zich aan en net als veel andere ouders zijn wij aan de schoolvakanties gebonden. Dit keer gaan we op bezoek bij vrienden in de Langhe. Per auto reizen we via België, Luxemburg en Zwitserland. Al na Bern wordt het rustiger op de snelweg en wanneer we de weg naar de St. Bernardtunnel omhoog gaan zijn de medeweggebruikers op één hand te tellen. Dan begint ons vakantiegevoel al.Het landschap is mooi, zowel aan de Zwitserse als aan de Italiaanse kant: het Aostadal. In de auto maken we al plannen wat we gaan doen. De kinderen hopen dat ze nog kunnen zwemmen, wij dromen van het lezen van een boek bij de haard, het maken van lange wandelingen en het proeven van de Piëmontese keuken.Een kleine drie uur later zijn we op onze plaats van bestemming: een oude boerderij met 60 cm dikke muren omringd door vijgenbomen en hazelnootstruiken. De zon staat al laag, maar geeft nog een weldadige warmte. Het uitzicht is fenomenaal. Mede door de Alpen, die als een blauwgrijze muur achter de groene glooiende heuvels oprijzen. Volgens onze gastheer is het uitzicht vooral in het voorjaar apart, wanneer de heuvels al groen zijn, maar de bergen nog bedekt met een laag sneeuw.

Langhe, Piemonte

Zonder het te weten zoeven elke zomer vele toeristen op weg naar Toscane langs deze nog redelijk onbekende streek. De Langhe ligt in de Piëmonte, grof gezegd tussen de steden Turijn, Savona en Genua in. Bij het noemen van de plaatsnaam Barolo gaan wijnkenners al glimmen. Van de druiven uit de omliggende heuvels wordt namelijk de beroemde en kostbare Barolo-wijn gemaakt. Deze exclusieve wijn is niet het enige dat de Langhe te bieden heeft. Bij een lekker glas wijn hoort lekker eten, waar men hier heel goed in is. Niet voor niets is de Slow Food organisatie (deze vraagt aandacht voor de smaak van voedsel en bescherming van kleine producenten van voedingsmiddelen, zie www.slowfood.nl) in deze streek ‘geboren’.

regio italie piemonte lange vakantieDie avond zitten wij al bij ‘onze’ open haard met een glas Barbera, een andere bekende rode wijn uit deze streek. Het zwembad is nog niet afgesloten voor de winter. Dus wie weet wagen de kinderen nog een duik. We kijken of de regionale editie van het dagblad La Stampa nog leuke activiteiten te melden heeft en maken plannen voor wat we de komende week kunnen gaan doen.

Alba
De volgende dag wordt het Alba, de regionale ‘hoofdstad’, waar de zondagen in de maand oktober in het teken staan van de truffelmarkt: La Fiera del Tartufo. Alba staat bekend om zijn witte truffel, de meest exclusieve onder de truffels. Helaas is de Palio degli Asini, een palio met ezels, al geweest. Die is altijd op de eerste zondag in oktober. Dan strijden ruiters op ezels om de eer van hun wijk. Ooit is voor de ezel gekozen boven het paard om het naburige Asti te jennen, nadat Alba niet meer mee mocht doen aan hun palio. Alba won te vaak.

Deze zondag waan ik me in een Middeleeuwse stad. Elk plein in de oude binnenstad heeft een eigen thema, de mensen zijn mooi verkleed en de kinderen èn

Dertig in Apulië, Salute op het goede (lange) leven

Dertig in Apulie (Puglia)

Je zou ze de kost moeten geven, die grijzende Hollanders die na hun pensioen liever afzakken dan inzakken. Beter gezegd: senioren die hun oude dag slijten in het zuiden van Europa. Daar is immers het zonnetje warm, de zee blauw en la vita dolce. Maar je hebt er ook die Holland al op jonge leeftijd verlaten voor het goede mediterrane leven. Niet voor hun oude dag, maar voor de dag waarop ze ouder worden; Eva Brouwer (30) en Saskia van Genugten (30).

“Onzin!” Gevraagd naar de psychische worsteling van hun verjaring, is het vooral Eva die fel reageert. “Alsof het een complex is. Ik ben helemaal niet bang om ouder te worden, echt niet, maar ik vind dertig toch wel een moment. Alles lijkt nu ineens veel serieuzer te worden. Eenmaal in de dertig moet je tegenwoordig wel bezig zijn aan een carrière en moet je weten of en wanneer je kinderen zou willen. Dat vind ik vreemd en daar keek ik wel een beetje tegenop.” Saskia: “Het is niet zozeer de angst om oud te worden, maar de angst om niet meer jong te zijn. Alsof je bepaalde dingen niet meer mag en niet meer meedoet als je dertig bent. De speeltijd is voorbij, de tijd van spek-en-bonen. Belachelijke gedachte, hè?”

Gefeliciteerd! Verjaardag in Italië

Gefeliciteerd!

Extra vergine
De kersverse dertigers besloten in hun ‘twintiger jaren’ om die bijzondere, maar gevreesde verjaardag niet in rouw te aanvaarden, maar feestelijk te bestrijden. Waar anders dan in het land waar olijfolie de jeugdige elixer schijnt, en het land waar beide dames ook daadwerkelijk hun jeugd beleefden.

Eva: “Ik heb na mijn middelbare school, dus op mijn achttiende, een paar maanden in Florence gezeten en tijdens een Erasmus-uitwisseling kwam ik voor een studie kunstgeschiedenis naar Rome. Daar heb ik Saskia ontmoet. Zij kon mij aan een kamer helpen.” Saskia: “Dat klikte meteen. Ik heb me eigenlijk nooit afgevraagd waarom, maar we werden dikke vriendinnen en kwamen na Rome in Amsterdam te zitten; daar waren we anderhalf jaar huisgenoten. Sindsdien ben ik voor mijn werk van de ene naar de andere stad getrokken, maar het contact is altijd gebleven. Altijd. Ook in de tijd dat ik in Bologna woonde, kwam Eva me vaak opzoeken.” Lachend: “Ja, dat waren leuke Italiaanse feestdagen.”

Droomplek
Rome, Amsterdam en Bologna voorbij, hebben de wegen van Eva en Saskia zich inmiddels al geruime tijd gescheiden. Saskia heeft zich genesteld in Helsinki, terwijl Eva zich in Utrecht bezighoudt met radio- en televisiewerk. Hoog tijd om elkaar weer eens te zien, zo vonden ze op hun 29ste en in hun 30ste lag het alibi verscholen. Het bleek makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe laat je je vrienden