Tien Italiaanse hondenrassen

Net als wij zijn Italianen ook gek op honden. Al in de tijd van de Romeinen waren ze geliefd als huisdier en als waak- en jachthond. Op mozaïeken op de grond bij de ingang van huizen in Pompeii, staat regelmatig een vervaarlijke afbeelding van de hond des huizes; opgepast!

Een aantal rassen zijn echt Italiaans. In dit artikel bespreken we tien uitgesproken Italiaanse viervoeters.

Mastino napoletano

mastinonapoletano

We beginnen maar meteen met een van de meest indrukwekkende, de Mastino Napoletano. De voorouders van deze honden (de Molosser, afgeleid van de Molossiërs, een volk dat ooit in het huidige Albanië woonde), werden al 2.000 jaar v. chr. gebruikt in oorlogen als vechthond. De Romeinen gebruikten dit oersterke ras als waakhond voor thuis maar ook op campagnes in heel Europa. Samen met gladiatoren vochten ze soms in de Arena met beren, stieren en zelfs jaguars.
De Mastino is een grote, gespierde hond met een groot hoofd, krachtige kaken en korte sterke benen. Ze wegen soms wel 200 kilo!

Na de Tweede Wereldoorlog was het ras bijna uitgestorven. De Italiaanse schilder Piero Scanziani wist de hond net te redden door in 1949 in Rome een fokkerij op te zetten. Liefhebbers noemen de hond vaak gewoon ‘Neo’. De levensverwachting is zeven tot negen jaar. Ze zijn kortharig, en zwart, bruin of grijs van kleur.

Ondanks zijn imponerende uiterlijk kan het karakter als rustig en loyaal omschreven worden. De Mastino Napoletano is zeer gehecht aan zijn baas en lief met kinderen. Moedig, dominant met soortgenoten en wantrouwig tegenover vreemden. Hij is niet zonder oorzaak agressief en zal niet zomaar bijten.

De Bergamasco

Pastore Bergamasco

De Bergamasco is een hondenras dat afstamt van Italiaanse herders, die op hun beurt weer van Perzische herdershonden afstammen. Ze komen van oorsprong uit de Italiaanse Alpen in de buurt van Bergamo. Hij werd vroeger, en nu nog steeds, gebruikt voor het hoeden van schapen en ander vee in de Italiaanse en Zwitserse Alpen. Het is een middelgrote hond, de schofthoogte bedraagt circa 62 centimeter en ze worden zo’n 15 jaar oud. De hond kenmerkt zich het meest door zijn speciale vacht die je nog het beste als een soort dreadlocks kan omschrijven! De ongewone vacht is geëvolueerd door het leven in een koud en bergachtig gebied. Het is de ideale bescherming tegen tegen de kou, sneeuw en regen, maar ook tegen slangen- en insectenbeten. Voor zijn ogen hangt een dik gordijn dat dienstdoet als bescherming van de ogen tegen de felle zon in de besneeuwde bergen.

Het ras was bijna uitgestorven omdat na de Tweede Wereldoorlog de vraag naar wol, en dus schapen, daalde. Daardoor waren er ook minder Bergamasco nodig. Een Italiaanse fokker spande zich in om het ras te redden maar hij is nog steeds zeldzaam, er zijn er naar schatting nog maar 600!

Soms geven ze hun geur aan de mens af door net als katten ‘kopjes’ te geven, zodat hij je de volgende keer sneller herkent. Dat gedrag betekent ook dat hij je mag en over je wil waken.

Bolognese

bolognezer

De Bolognese is vernoemd naar de stad Bologna, waar het ras zou zijn ontstaan. Het ras stamt uit de Romeinse tijd en is vaak te zien op Romeinse aardewerk. Maar ook in de middeleeuwen waren er op schilderijen afbeeldingen van de Bolognezer te zien want hij kwam vaak voor bij koninklijke families. Belangrijke bezoekers kregen een Bolognezer cadeau. Een heel leuk cadeautje want het is een op en top gezelschapshondje. Ze  doen alles om baas en gezin te plezieren. De Bolognese is een klein hondje, hij weegt maximaal 4 kilo. De gemiddelde levensduur is 14 jaar.

Cane Corso

Cane Corso

De Cane Corso ontleent zijn naam aan het Latijnse ‘Cohors’, dat ‘beschermer’ betekend. De oude Romeinen gebruikten de honden tijdens de jacht en oorlogen. Voor de jacht werd meestal de lichtgekleurde hond gebruikt. Dan staken ze af tegen de donkere zwijnen en werd niet per ongeluk de hond geschoten.
Het is een gespierde hond en hij kan tot 150 kilo wegen. Hij is zwart of beige, kortharig en soms met witte aftekeningen. De gemiddelde levensverwachting is 11 jaar.

Door de verandering van de werkwijze van de Italiaanse boeren werd de Cane Corso overbodig. Eind jaren zeventig van de vorige eeuw werd het ras met een fokprogramma nieuw leven in geblazen.

Bracco Italiano

Bracco Italiano

De Bracco Italiano is volgens vele kynologen de oudste van de staande jachthonden en zou zijn oorsprong vinden in de kruising tussen de Assyrische dog en Egyptische windhonden. Hij wordt al genoemd in geschriften uit de 4e en 5e eeuw. 

De Bracco Italiano bereikt een schouderhoogte van 55 tot 67 centimeter. Het gewicht kan variëren tussen de 25 en 40 kilogram.
In Egypte zijn afbeeldingen te zien van gracieuze honden die op windhonden lijken. Ze hadden hangoren en droegen de staart als de hedendaagse staande hond. De toen reeds gevormde staande honden werden door Fenicische koopvaarders langs de kusten van het Middellandse Zeegebied verspreid. In het Louvre bevindt zich een mozaïek uit de Fenicische cultuurperiode met een jachttafereel waarop een staande hond herkenbaar is.

De hond werd gefokt door de illustere Medici en Gonazaga families tijdens de renaissance. Die gebruikten hem tijdens de vogeljacht. Rijke families gaven soms een Bracco Italiano aan elkaar cadeau. Ook deze hond werd met uitsterven bedreigd maar wist toch door goede fokprogramma’s te overleven.

Tip: Vanaf 2015 vindt het Bracco Italiano Clubkampioenschap plaatst tijdens het Italië Evenement in Haarzuilens. Meer info.

Spinone Italiano

Spinone

De Spinone Italiano (Italiaanse Ruwharige Pointer) is een van de oudste rassen jachthonden. De herkomst van het ras is niet zeker maar men denkt dat hij al 500 jaar v. chr. door handelaren uit Griekenland werd meegenomen. Zijn naam zou zijn afgeleid van een ‘spino’, Italiaans voor een doornstruik die als schuilplaats diende voor klein wild. Door zijn stevige vacht kon hij de struiken binnendringen op zoek naar de prooi. Hij maakt geen gebruik van het grondspoor, maar van de ‘verwaaiing’, de geur van het wild die door de lucht zweeft. In Italië werd het ras vooral gebruikt voor de jacht in moerasrijk en bosrijk gebied. 

Het ras werd ook gebruikt als gezelschapshond. Het dier lijkt op de Duitse staande hond (draadhaar) en is zeer populair in het Verenigd Koninkrijk.

Over Spinones bestaan twee veelzeggende uitspraken:
-Als je in de ogen van een hond kijkt en je ziet de blik van een mens, dan sta je voor een Spinone.
-De eerste Spinone die een mens gebeten heeft moet nog geboren worden.

Hieruit blijkt al dat de hond erg vriendelijk is en goed met kinderen kan. Het waken gaat hem echter minder goed af!
Een volwassen reu wordt ongeveer 65 tot 70 centimeter hoog, een volwassen teef ongeveer 62 centimeter. Het gewicht ligt rond 38 kilogram.

Maremmano

MaremmanoDeze hond komt uit de streek van de Maremmen aan de Toscaanse kust en uit de regio Abruzzen. Hij werd gebruikt om op wilde zwijnen te jagen. De hond wordt ook wel ‘Maremma’ genoemd. De Maremmano is een grote gespierde hond met een gemiddelde schouderhoogte van 70 centimeter.

Het ras is al bijna 2.000 jaar oud en komt oorspronkelijk uit Azië. De hond wordt gefokt om schaapskuddes te beschermen tegen de wolven. De Maremma heeft daarom een moedig, waakzaam maar niet overmatig agressief karakter. Met kinderen en huisdieren kan hij goed overweg.

 

 

 

Volpino Italiano

Volpino Italiano

Volpino Italiano betekent ‘klein Italiaans vosje’. Het is de Italiaanse variant van de Europese keeshond die al in het bronzen tijdperk gefokt werd in Midden-Italië. Een spits ras met een lange, dikke vacht, krullende staart en kleine, spitse oren. Het ras is al eeuwen geliefd bij het volk en de elite. Men zegt dat Michelangelo een Volpino had.

Het hondje was dan wel lang populair, in 1965 waren er nog maar vijf dieren bekend. Op het nippertje werd het ras gered maar vandaag de dag zijn ze nog steeds erg zeldzaam, ook in Italië. De Volpino is meestal wit, zwart, champagne of rood van kleur. Hij weegt tot 12 kilo. Hoewel het een klein hondje is, is het een prima waakhond. Een Volpino heeft een gemiddelde levensverwachting van 15 jaar.

Vroeger was de Volpino Italiano zeer geliefd bij de Italiaanse vrouwen. Zij zagen het hondje als een trouwe vriend, die hen tevens kon beschermen tegen kwaadwillenden. Ze versierden de hondjes met ivoren halsbanden. Deze halsbanden waren namelijk een symbool van affectie en rijkdom.

Lagotto Romagnolo

Lagotto Romagnolo

Van de waterhonden is de Lagotto Romagnolo waarschijnlijk het oudste ras. Als water retriever kwam de Lagotto Romagnolo al in de 16 de eeuw voor op de vlakke lage landen van Romagna (Bassa Romagna), de lagunes bij Comacchio en de moerasgebieden bij Ravenna in Italië. De hond werd veel gebruikt voor de jacht. Er is een gedicht bekend van Erasmus van Valvasone uit 1591 genaamd “La Caccia” (de jacht). Hierin wordt melding gemaakt van een jachthond met krulhaar die niet bang is voor zon, ijs en water en die bergen kan beklimmen, rivieren kan doorwaden, in rotsachtige gebieden rent, het struikgewas met doornen induikt en blijmoedig het gevogelte naar de jager brengt.

De hond wordt ook geroemd als truffelzoeker. Daarom is een goede hond een zeer waardevol bezit in de huidige tijd waar truffels peperduur zijn. Doordat fokkers de typische ras eigenschappen uit het oog verloren en veel meer ging letten op de eigenschappen voor de truffeljacht, ging men kruisen met poedels, setters en andere jachthonden. Het ras stierf daardoor bijna uit. Pas enkele tientallen jaren geleden begon men het ras te redden.

italiaanse windhondPiccolo Levriero Italiano, Italiaanse windhond

Het Italiaans windhondje is een hondenras dat zijn naam dankt aan zijn populariteit tijdens de Italiaanse renaissance. Het kleine windhondje dat zijn weg vond langs de Europese vorstenhuizen, is echter niet afkomstig van Italie, maar waarschijnlijk uit een regio tussen Turkije en Egypte. Gemummificeerde honden werden namelijk aangetroffen in graven van farao’s en Cleopatra hield ze als gezelschapsdier. Ze zijn in de mode geweest in het oude Griekenland en werden aangetroffen in Pompeii. Het is een echte jachthond (zichtjager), die onder meer gebruikt werd bij de jacht op klein wild, maar het is in de eerste instantie een echte mensenvriend.

Een volwassen Italiaanse windhond heeft een schouderhoogte van 32 tot 38 centimeter. Het gewicht kan variëren tussen de 3 en 7 kilo voor de grotere. De kleuren zijn isabel (perkamentkleur), blauw (leigrijs) of zwart. 

Het Italiaans windhondje is een vrolijke en zeer intelligente hond. In vergelijking met andere windhonden heeft hij een flinke dosis temperament. Je ziet hem ook regelmatig bij het hondenrennen. 

 

Als hondenliefhebber neem je je vriend het liefst mee op vakantie naar Italië. Bekijk de tips en waar je op moet letten als je met een hond op reis gaat.
Ook leuk: de reddingshonden op het Italiaanse strand.

Reageer

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd Required fields are marked *

*